Nie tylko Zachód jest winny, czyli o korzeniach islamskiego terroryzmu – polemika

Nie ulega żadnym wątpliwością, że zachodnia cywilizacja przyczyniła się do wzrostu radykalizacji wśród muzułmanów na Bliskim Wschodzie, lecz nie jest ona jej źródłem. Nie zgadzam się z tezą, że to właśnie Zachód ponosi całkowitą odpowiedzialność za destabilizację w świecie islamu, a ataki terrorystyczne są odpowiedzią na zachodni kolonializm.

Kiedy umiera prorok Muhammad następuje spór o to, kto powinien zostać jego następcą – kalifem. Wysuwane są dwie teorie. Jedna zakłada, że społecznością muzułmańską może rządzić tylko krewny proroka, druga zaś wskazuje, że każdy wybitny muzułmanin może zostać kalifem, bez względu na brak pokrewieństwa z Muhammadem. Po okresie rządów pierwszych trzech kalifów wybieralnych, dochodzi do walki między Alim Ibn Abi Talibem – zięciem i jednocześnie kuzynem proroka, a namiestnikiem Syrii Mu’awijją, który rościł sobie pretensję do zwierzchnictwa nad ummą. Następuje rozłam na sunnicką większość (ok. 90% muzułmanów), która opowiadała się za Mu’awijją oraz szyicką mniejszość, wierną Alemu.

Przeczytaj tekst Krzysztofa Woźniaka:

http://mediumpubliczne.pl/2016/07/gwalt-gwaltem-sie-odciska-zachod-ponosi-odpowiedzialnosc-terroryzm/

Pojawienie się tych dwóch nurtów w islamie ma do dziś bardzo poważne konsekwencje. Zarówno sunnici, jak i szyici uważają siebie wzajemnie za heretyków, konkurując ze sobą lub mordując się nawzajem. W Iraku Saddama Husajna, mimo, że w większości zamieszkiwany był przez szyitów, władzę sprawował sunnicki dyktator, który dopuszczał się mordów m.in. na szyickiej społeczności. Irańska Republika Iranu, ze swoją ideą pax islamica oraz eksportem szyickiej ideologii na cały świat muzułmański, ciągle konkuruje z sunnicką – wahhabicką Arabią Saudyjską. Jednym z przykładów wrogości między dwoma regionalnymi mocarstwami były działania w Syrii, jeszcze przed wybuchem wojny domowej w 2011 roku. Zarówno Hafiz jak i Baszar Al-Asad pozwalali na propagowanie szyickiej, jak i sunnickiej ideologii. Przejawiało się to m.in. finansowaniem meczetów przez Iran oraz Arabię Saudyjską. Nasilające się wpływy sunnickie, tworzenie elit tylko z alawitów, narastająca wrogość sunnitów oraz szyitów doprowadziła do wybuchu syryjskiej wojny domowej.

No dobra, ale kim są ci wahhabici? Wahhabijja narodziła się w XVIII wieku, w środkowej części Półwyspu Arabskiego. Wahhabi – twórca tej skrajnie ortodoksyjnej myśli, zawarł przymierze z lokalnym przywódcą Muhammadem Ibn as – Saudem. Dzięki nowej ideologii Saud zdołał podporządkować sobie lub podbić inne ludy Półwyspu Arabskiego. Wahhabizm zakłada m.in. ścisły monoteizm, odczytywanie Koranu dosłownie, bez jego interpretacji oraz w owym czasie odrzucał wszystkie innowacje, które sprowadzili kolonizatorzy. Legitymizacją rządów Saudów jest właśnie wahhabijja. To dzięki opresyjnemu aparatowi władzy, który ściśle kontroluje przestrzegania purytańskiej myśli oraz uległość monarchii wobec ulemów pozwala Saudom na rządzenie krajem.

Wesprzyj Fundację Dziennikarską mediumpubliczne.pl

Arabia Saudyjska słynie z propagowania na całym świecie fundamentalnej ideologii islamu, m.in. poprzez działania charytatywne czy finansowanie międzynarodowego terroryzmu. Saudowie aktywnie zwalczają  szyicką ideologię, czego jaskrawym przykładem może być wojna domowa w Jemenie, która w rzeczywistości jest zastępczą wojną miedzy Iranem a Arabią Saudyjską.

Kiedy w 1924 roku z map znika Imperium Osmańskie, pojawia się zeświecczona Turcja, na czele z Mustafą Kemalem Atatürkiem. W świecie islamskim zapanował chaos. W miejsce ostatniego symbolu jedności muzułmańskiej i ostatniej nadziei na panislamizm pojawia się świeckie, nacjonalistyczne państwo. W części muzułmańskiego społeczeństwa rodzi się głęboka chęć odnowienia wiary, powrotu do korzeni islamu, do jego fundamentu.

W Egipcie powstaje Stowarzyszenie Braci Muzułmanów, którego założycielem jest Hasan al-Banna. Al-Banna postulował wprowadzenie tzw. demokracji muzułmańskiej, czyli państwa, którego ustawą zasadniczą miałby być Koran. Bracia Muzułmanie sprzeciwiali się władzy marionetkowego króla Faruka. Weszli oni w sojusz z grupą Wolnych Oficerów, która doprowadziła do obalenia króla. Niestety wizja nacjonalistycznego, laickiego państwa, jaką snuł Gamal Abdel Naser doprowadziła do walki między byłymi sojusznikami, a finalnie do delegalizacji Braci Muzułmanów oraz śmierci ich przywódcy.

Kolejną wybitną dla Braci Muzułmanów postacią jest Sajjid Kutb, nazywany ojcem współczesnego fundamentalizmu. Uważał, iż należy powrócić do korzeni islamu, jednakże dokonywał reinterpretacji Koranu i hadisów w celach prawotwórczych. Kutb głosił, że każdy muzułmanin zobowiązany jest do walki przeciwko władzy, która nie przestrzega szariatu.

W 1979 roku wybucha rewolucja islamska, która kończy rządy szacha Rezy Pahlawiego a daje początek Islamskiej Republice Iranu, na czele z jednym z najbardziej charyzmatycznych przywódców XX wieku – ajatollahem Ruhollahem Chomeinim. Przyczyną rewolucji był opór, brak zrozumienia tzw. bazaru irańskiego dla kultury Zachodu, która zdominowała dwór szacha, a którą władca próbował narzucić swoim poddanym. Zakaz noszenia nakryć przez kobiety, całkowita marginalizacja religii, powrót Iranu do perskich korzeni czy nawet prześladowania szyickich duchownych, zamykanie szkół religijnych. Działania te nie były narzucane Pahlawiemu przez europejskiego hegemona. Irańczycy stanęli w obronie swojej tożsamości, swojego ducha. Niezrozumiała i nieakceptowana kultura Zachodu nie mogła zdominować irańskich serc.

Sunnizm oraz szyizm, wahhabizm, ideologia Braci Muzułmanów czy opór jaki stawili Irańczycy przeciwko zachodniej kulturze – wszystko to doprowadziło do radykalizacji części muzułmańskiego społeczeństwa oraz jest bazą ideologiczną dla międzynarodowego terroryzmu.

Należy także wspomnieć o doktrynie wielkiego i małego dżihadu, które wywodzą się z Koranu oraz sunny. Wielki dżihad to wewnętrzna walka ze swoimi słabościami, dla muzułmanina to droga stawania się lepszym człowiekiem. Mały dżihad jest zaś uprawnioną walką zbrojną w celu szerzenia islamu w świecie.

Prawdą jest, że kolonializm przyczynił się w przeszłości do radykalizacji muzułmanów, a dzisiejsze działania Zachodu są kolejną pożywką dla fundamentalistów, jednakże należy pamiętać, że najpoważniejsze radykalne ideologie czy waśnie na łonie islamu, które implikują rozprzestrzenianie się radykałów sięgają początków powstania tej religii.

red. Natalia Wilk-Sobczak
Chcesz napisać polemikę? Wyślij swój tekst na kontakt@mediumpubliczne.pl
Czy zgadzasz się z tezą artykułu? NieTak (Ocena: 0, liczba głosów: 12)
Loading...
Zdjęcie główne pochodzi ze strony http://sha3teely.com/?p=1050